Zevce (Eş) Satışı!

18. yüzyılın sonu ile 19. yüzyılın ortalarında, İngiltere‘de, eşlerin satılması çok yaygın bir gelenekti. Bu dönemde, eş satışı ile ilgili bir çok dava açıldı, istisnasız her yıl gazeteler bu haberleri sayfalarına taşıdı. 1780-1850 yılları arasında yaklaşık 300 kadın satıldı.

Boşanabilmek için kiliseye bağış yapılması gerekiyordu. Yöntem uzun yıllar süregelen bir İngiliz geleneğine dönüştü. 

Ingiltere'de bir adet olan zevce satışı, 17. yüzyılın sonlarında, boşanmak ancak zengin insanlar için uygulanılabilir olduğu zamanlarda karşılıklı bir anlaşmayla tatminkâr olmayan evlilikleri bitirme yöntemiydi. 

Kişi, karısının boynuna, koluna ya da beline yular taktıktan sonra halka açık bir yerde en yüksek fiyatı verene satardı. 

Bu adet Thomas Hardy'nin "The Mayor of Casterbridge" adlı romanının altyapısını oluşturur. Hikâyenin başında ana karakter karısını satar, sonra yaptığı bu iş sonucu hayatı boyunca vicdan azabı çeker ve bu azap onu mahveder.

Gerçi bu âdetin kanunda bir yeri yoktu ve genelde dava ile sonuçlanırdı, özellikle 1850'lerden sonraki dönemlerde.

Görevlilerin davranışları kaçamaklıydı. 1800'lerin başında bir sulh hakimi, zevce satışlarına kanûnen engel olmaya hakkı olmadığına inanıyordu. Yerel polis memurları arasında insanları zevcelerini satması için zorlayanlar bile vardı.

Bu dönemde, eş satışı ile ilgili bir çok dava açıldı, istisnasız her yıl Ingiliz gazeteleri bu haberleri sayfalarına taşıdı.

Eş satışları 1820’li ve 1830’lu yıllarda en üst noktaya ulaşmıştı. Sonrasında eşlerini satmak isteyen kocaların toplum baskısı görmesi nedeniyle bu uygulama giderek azaldı.

1857 yılında boşanma kanununun çıkmasıyla da bu gelenek son bulmadı.20.yüzyıla kadar devam etti. 1933 yılında dahi bir kadının, kocası tarafından 1 sterline satıldığı kayıtlara geçmiştir.

Onca anlattıklarımizdan sonra;

24 Aralık 1925'te TBMM'ye sunulan, 17 Şubat 1926'da TBMM'de kabul edilen ve 4 Ekim 1926'da yürürlüğe giren “Türk Medeni Kanunu”nun hayata geçirildiği gerçeğinin değerlendirmesi siz okuyucularımıza bırakmak en doğrusu.

Kaynak; Wikipedi